Z uwagi na dokuczliwy ból i kłopoty z poruszaniem, usztywnia się staw skokowy. Zażywa się także środki łagodzące ból i redukujące stopień zapalny. Stopień III — Konieczne jest unieruchomienie stawu skokowego, zaleca się opatrunek gipsowy na okres od 2 do 4 tygodni, a po jego zdjęciu, nałożenie specjalnego stabilizatora. Badania i testy kliniczne służące do diagnozowania skręceń stawu skokowego [4]: wywiad (mechanizm i czas urazu), obserwacja (w leżeniu staniu i siedzeniu) ruchy czynne i bierne z oporem, badanie palpacyjne [Ryc. 1], test szuflady przedniej (ocena więzadła strzałkowo-skokowego przedniego) [Ryc. 2], Aby dowiedzieć się, ile dokładnie otrzymasz za uraz stawu skokowego, zapoznaj się z ogólnymi warunkami ubezpieczenia konkretnej polisy. Najlepiej zrobić to PRZED podpisaniem umowy. W dokumencie znajdziesz także szczegółową tabelę uszczerbku na zdrowiu, na podstawie której obliczany jest procent uszkodzenia ciała. Jakim narzędziami możemy sobie pomóc przy urazie stawu skokowego? Elektrostymulacja, Kompresja, Termoterapia, Trening BFR. Ze względu na zagrożenie powtarzalnością skręceń w przypadku pierwszej takiej kontuzji, nawet przed wystąpieniem pierwszego epizodu warto zastanowić się nad profilaktyką skręceń stawu skokowego. Obecnie stopień uszkodzenia stawu skokowego klasyfikujemy za pomocą dwóch skal. Przyczyny. Przyczyną skręcenia stawu skokowego jest zwykle czynność, która powoduje, że staw skokowy zostaje wygięty zbyt mocno w takim stopniu, że siła działająca na staw jest zbyt duża i prowadzi do uszkodzenia więzadła oraz torebki stawowej. Vay Tiền Nhanh Ggads. Najłatwiej, a zarazem najszybciej leczy się uraz kostki stopnia I – zwykle zajmuje to ok. 10 dni. Całkowite naderwanie stawu skokowego leczy się znacznie dłużej, najczęściej od 6 do 8 tygodni. Powrót do zdrowia trwa około 10 dni. Urazy II stopnia: schładzanie, odciążanie nogi do ustąpienia bólu, noszenie stabilizatora. Urazy III stopnia (najcięższe skręcenie stawu skokowego): schładzanie, odciążanie nogi przez około trzy tygodnie oraz noszenie stabilizatora przez ok. sześć tygodni. Kiedy zaczyna się rehabilitacja stawu skokowego? Zwłaszcza w pierwszych dniach zaleca się przerwę w aktywności ruchowej, a jeśli jest konieczna, poruszanie się z pomocą kul ortopedycznych. Z czasem możesz stopniowo zacząć obciążać staw skokowy i rozpocząć rehabilitację. Ice – lód, czyli terapia zimnem. Okolicę stawu skokowego powinieneś zmrozić natychmiast po urazie. Dlaczego skręcenie stawu skokowego II stopnia? Skręcenie stawu skokowego II stopnia – (popularnie określane jako skręcenie i naderwanie stawu skokowego) dochodzi do naderwania więzadeł; na znacznie spuchniętej kostce pojawia się rozległy krwiak, pacjent skarży się także na silny ból kostki i problemy ze stabilnością stawu. Jakie są przyczyny naderwania ścięgna? Najczęstszymi przyczynami naderwania ścięgna jest zbyt duże obciążenie, które prowadzi do rozerwania części włókien ścięgnistych łączących mięsień z kością. Do tego typu urazu często przyczynia się długotrwałe powtarzanie jednego ruchu. Jak długo trwa leczenie skręcenia stawu skokowego? Konieczne jest odciążenie oraz unieruchomienie kończyny przez okres 10-14 dni (niektórzy specjaliści przedłużają ten czas z dwóch do trzech tygodni). Staw stabilizuje się za pomocą lekkiego opatrunku gipsowego (łuski) lub ortezy. Pomocniczo stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, a niekiedy przeciwzakrzepowe. Ile trwa rehabilitacja po złamaniu kostki? 10-14 dni. Powrót do normalnej aktywności (zwłaszcza obciążeń treningowych) nie powinien nastąpić wcześniej niż po 4 tygodniach. Drugi stopień skręcenia stawu skokowego – w tym przypadku bardzo często (niestety) stosuje się już opatrunek gipsowy, co naturalnie opóźnia rehabilitację i wydłuża powrót do sprawności. Jak leczyć naderwanie stawu skokowego? Przy naderwaniu i całkowitym przerwaniu stawu skokowego konieczne jest unieruchomienie kończyny. Gips lub ortezę trzeba nosić przez 2-3 tygodni, a czasami przez kolejne 6 tygodni także stabilizator. Zalecane jest stosowanie środków zachowawczych – przeciwbólowych, przeciwzapalnych oraz przeciwzakrzepowych. Ile dostanę odszkodowania za skrecenie i naderwanie stawu skokowego? W przypadku łagodnego skręcenia wysokość uszczerbku mieści się w graniach 1-15% uszczerbku na zdrowiu. W przypadku występujących zniekształceń i ograniczenia ruchomości wysokość uszczerbku to 15-25%. Ile zwolnienia po skręceniu stawu skokowego? Jak długo nie można chodzić? Rehabilitacja po skręceniu stawu skokowego może trwać nawet kilka, kilkanaście tygodni. Wszystko jest uzależnione od stopnia uszkodzenia. Często, nawet długo po powrocie do pełnej sprawności, profilaktycznie zaleca się noszenie stabilizatora oraz stosowanie maści na opuchliznę kostki. Ile czasu potrzeba na całkowite wyleczenie po złamaniu kostki? Po złamaniu trzeba liczyć się z tym, że noga pozostanie w gipsie od 4 do 8 tygodni. Czas potrzebny na powrót do sprawności zależy oczywiście od rodzaju złamania – tego, czy konieczna była operacja – i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. U każdego z nas kości będą zrastać się w innym tempie. Jak długo zrasta się złamana kostka? Jak długo zrasta się kość piszczelowa? Kiedy można chodzić po złamaniu kostki? Złamanej kostki nie wolno obciążać przez co najmniej 6-8 tygodni, a w niektórych przypadkach nawet przez 10 tygodni. Jak długo zrasta się kość po operacji? Proces zrostu kości trwa bowiem ok. 6 tygodni. Ocena wyników leczenia zachowawczego jest możliwa do dokonania po ok. 3 miesiącach od złamania, tj. Jakie zabiegi na skręcenie stawu skokowego? Można je stosować od początku procesu rehabilitacji jako przyspieszające gojenie uszkodzonych więzadeł i torebek stawowych. Zalecana jest magnetoterapia, krioterapia miejscowa, laseroterapia. Stosowana jest także jonoforeza, kąpiele wirowe, interferencja prądowa. Czy torebka stawowa się regeneruję? Jeżeli doszło do nieznacznego nadwyrężenia torebki stawowej i jest ona tylko naciągnięta, powinno wystarczyć stosowanie powyższych zaleceń w warunkach domowych przez 3-4 dni, po których staw może potrzebować do trzech tygodni na pełną regenerację. Czy zerwane więzadło w kostce się zrasta? Uszkodzeniu ulega aparat torebkowo-więzadłowy stawu, a w większości przypadków dochodzi również do towarzyszących uszkodzeń w obrębie chrząstki stawowej, ścięgien mięśni czy do złamań kostek. Najczęściej uszkodzenia te są na tyle nieduże, że podlegają samoistnemu wygojeniu. Czy za skręcenie stawu skokowego należy się odszkodowanie? W przypadku gdy do skręcenia kostki dojdzie w pracy, można ubiegać się o odszkodowanie z ZUS, jednak konieczne jest sporządzenie protokołu powypadkowego. Jak uzyskać odszkodowanie za skręcenie stawu skokowego? Podstawą do uzyskania odszkodowania od ZUS czy ubezpieczyciela za skręcenie kostki są odpowiednie dowody. To poszkodowany musi udowodnić swoje roszczenia, gdyż domaga się odpowiednich działąń finansowych i prawnych. Odszkodowanie z ZUS można uzyskać tylko, gdy do urazu dojdzie w pracy. Kiedy należy się odszkodowanie z KRUS? 858) prawo do jednorazowego odszkodowania przysługuje ubezpieczonemu pomocnikowi rolnika, który uległ wypadkowi podczas wykonywania czynności określonych w umowie o pomocy przy zbiorach. Zanim zdecydujesz – policz i nie przelicz się! Staw skokowy jest złożony ze stawu skokowego górnego oraz dolnego. Staw górny łączy kość piszczelową i strzałkową z kością skokową. Staw dolny znajduję się pomiędzy kośćmi skokową i piętową. Struktury kostne połączone są siecią więzadeł występujących w tej okolicy oraz spełniających funkcję stabilizującą dla stawów. Skręcenie stawu skokowego to bardzo powszechny uraz. Zapewne wielu z nas miało w przeszłości lekkie lub bardziej poważne kłopoty ze strony tkanek miękkich otaczających staw skokowy. Dochodzi do niego w trakcie uprawiania aktywności sportowych, najczęściej w mechanizmie zgięcia podeszwowego i odwrócenia stopy. Jest to tzw. mechanizm inwersyjny. Jeżeli uszkodzenie odbywa się, gdy stopa znajduje się w ewersji mówimy o mechanizmie ewersyjnym. Często dotyka on osób biegających po różnych powierzchniach, zawodników grających w różnorodne gry zespołowe czy tancerzy. Objawy, które możemy zauważyć bezpośrednio po skręceniu a które powinny nas zaniepokoić to przede wszystkim: obrzęk, związane z nim zniekształcenie obrysów stawu oraz ucieplenie powierzchni skóry ponad miejscem urazu,zasinienie skóry w obszarze stawu skokowego i poniżej,ostry ból nasilający się podczas ruchu,miejscowa tkliwość,brak stabilności w stawie,ograniczenie ruchomości oraz związane z tym problemy z poruszaniem się (zaburzenia funkcji chodu). Skręcenie możemy podzielić na trzy podstawowe grupy: pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia. Skręcenie pierwszego stopnia to takie, w którym dochodzi do niewielkiego nadciągnięcia lub naderwania więzadeł. Ból i obrzęk są nieznaczne a ograniczenie ruchu w stawie również nie jest pełne. Skręcenie drugiego stopnia charakteryzuje się częściowym uszkodzeniem włókiem więzadeł. Obrzęk i zasinienie są tutaj wyraźnie widoczne. Staw ma ograniczony ruch a dodatkowym objawem jest jego niestabilność. Skręcenie trzeciego stopnia to poważny uraz w trakcie, którego dochodzi do całkowitego przerwania ciągłości więzadeł. Niestabilność jest wyraźnie wyczuwalna w badaniu a ból i obrzęk są znacznie nasilone. Zawsze należy pamiętać, że uszkodzenie stawu skokowego powinno zostać objęte diagnostyką medyczną. Należy wykluczyć ewentualne złamania awulsyjne (takie, w których dochodzi do zerwania więzadła wraz z oderwaniem fragmentu tkanki kostnej, do której jest ono przytwierdzone). Dodatkowo wykluczamy inne poważne patologie i wtedy możliwe staję się ustalenie przez lekarza ortopedę dalszego postępowania medycznego. Najczęściej łączy się ono niestety z czasowym unieruchomieniem. W zależności od obrazu uszkodzenia, który powstaje po dokładnej diagnostyce medycznej (USG, MRI, RTG), określa się czas trwania unieruchomienia oraz rodzaj zastosowanego opatrunku. Mamy tutaj kilka możliwości, a ich wybór uzależniony jest od stopnia uszkodzenia tkanek: orteza typu Walker ,ortezy z bocznymi stalkami, fiszbinami,ortezy kompresyjne. Unieruchomienie powinno obejmować okres od 10-14 dni jednak musimy pamiętać, że zawsze najważniejszy jest stan tkanek poddanych traumie. Możemy zadziałać stymulująco na proces regeneracji i przyspieszyć gojenie uszkodzenia przez zastosowanie protokołu PRICE, gdzie: P – Protection – to ochrona uszkodzonego stawu (w zależności od stopnia uszkodzenia – orteza, bandaż elastyczny, kinezjologytaping).R – Rest – odpoczynek. Regeneracja wymaga czasu i sprzyjających warunków a w głównej mierze jednego – nie przeszkadzania w naturalnych procesach – Ice – lód, chłodzenie. Urazy charakteryzują się występowanie stanu zapalnego oraz związanego z tym szeregu objawów (opuchlizna, krwiak, ból, ocieplenie). Chłodzenie miejsca, które uległo uszkodzeniu działa przeciwbólowo, przeciwzapalnie i wpływa na zmniejszenie – Compression – ucisk. Pomaga on ograniczyć – Elevation – uniesienie. Utrzymywanie uszkodzonego stawu powyżej poziomu serca wpływa na zmniejszenie opuchlizny. Wykonanie protokołu PRICE jest łatwe do przeprowadzenia w warunkach domowych i przyspiesza proces powrotu do pełnej sprawności. Pamiętać musimy, iż każde uszkodzenie mechaniczne, a co się z tym wiąże, unieruchomienie wpływa na zmniejszenie siły mięśniowej, ograniczenie ruchomości stawu, który uległ uszkodzeniu oraz pogorszenie propriorecepcji (czucia głębokiego). Aby proces powrotu do pełnej sprawności przebiegł sprawnie a uraz nie powtarzał się w przyszłości, wdrażamy możliwie szybko postępowanie fizjoterapeutyczne oraz trening medyczny. Planowanie fizjoterapii powinno uwzględnić: rodzaj uszkodzenia oraz mechanizm, w którym do niego doszło,dotychczasowy przebieg leczenia,istotny jest również rodzaj aktywności uprawianej przez pacjenta. Zastosowanie znajdują tutaj techniki terapii manualnej. Ułatwiają one odzyskanie pełnego zakresu ruchu. Dodatkowo wprowadzamy ćwiczenia izometryczne umożliwiające kontrolowanie ruchu w stawie i napięcie mięsni bez obciążenia. Stopniowo wprowadza się obciążenie, ćwiczenia ekscentryczne i koncentryczne dostosowane do możliwości pacjenta w zakresie bezbolesnym lub z niewielkim natężeniem bólu (możemy zastosować pełen wachlarz akcesoriów takich jak taśmy elastyczne, ciężarki, piłki, poduszki sensomotoryczne). Kolejnym etapem usprawniania jest zwiększenie obciążenia oraz nauka ćwiczeń propriorecepcji w celu odzyskania pełnej kontroli nerwowo-mięśniowej. Staramy się zakończyć postępowanie fizjoterapeutyczne w aktywnościach wykonywanych przez pacjenta, na co dzień oraz stosujemy trening medyczny. Skręcenia stawu skokowego są powszechnymi uszkodzeniami aparatu ruchu, szczególnie u osób aktywnych. Właściwe postępowanie medyczne zaraz po uszkodzeniu oraz fizjoterapeutyczne umożliwia pełny powrót sprawności oraz wprowadza elementy zapobiegające ponownym uszkodzeniom tej okolicy. Żadna z informacji przedstawionych w tym serwisie nie stanowi diagnozy ani zalecenia lekarskiego. We wszystkich sprawach zdrowotnych należy skonsultować się z lekarzem. Skręcenie stawu skokowego, określane potocznie jako skręcenie kostki, jest jednym z najczęstszych urazów nogi. Co roku kontuzji tej doznają tysiące ludzi, a polega ona na znacznym przekroczeniu zakresu ruchu w stawie skokowym. Zwichnięcie kostki prowadzi do uszkodzenia torebki stawowej i więzadeł. Zdecydowanie najwięcej przypadków – szacuje się, że nawet ok. 95 procent – to podwichnięcie się stopy do wewnątrz. Skręcenie stawu skokowego - przyczyny Zwichnięcie kostki to bardzo częsta kontuzja występująca nie tylko w sporcie zawodowym lub amatorskim, ale również przytrafiająca się podczas wykonywania codziennych prac domowych. Wynika to głównie ze skomplikowanej budowy stawu skokowego z mocno rozbudowanym aparatem więzadłowym oraz działania wielu sił zewnętrznych powodujących liczne przeciążenia stawu skokowego podczas poruszania się. Ryzyko urazu jest najczęściej powiązane z aktywnością, która wymaga dużych ruchów skrętnych (np. podczas gry w tenisa czy koszykówkę), ale też w trakcie biegania po nierównym terenie. Zwichnięcie stawu skokowego czy skręcenie kostki ma związek z obciążeniem po nieprawidłowym ułożeniu stopy w trakcie biegu, lądowania przy skoku, a nawet – podczas marszu. Wśród możliwych przyczyn urazu występuje także suma wcześniejszych kontuzji, dysbalans mięśniowy (nierównowaga mięśniowa), zaburzenia priopriocepcji (czucia głębokiego), uogólniona wiotkość więzadłowa i nieprawidłowa praca stopy (biomechanika) podczas ruchu (płaskostopie). Skręcona kostka jest to naciągnięcie lub rozerwanie więzadeł z uszkodzeniem torebki stawowej. Najczęściej uszkodzeniu ulega więzadło skokowo-strzałkowe przednie, które jest głównym stabilizatorem stawu skokowego. Rzadziej, głównie w wyniku cięższych obrażeń, uszkodzeniu może ulec więzadło piętowo-strzałkowe. skręcenie boczne - podeszwa stopy wykręca się do wewnątrz, przez co uszkadzane jest więzadło skokowo-strzałkowe skręcenie zewnętrzne - podeszwa stopy wykręca się na zewnątrz, powodując uraz więzadła trójgraniastego. Skręcona kostka - objawy Skręcenie stawu skokowego lub skręcenie śródstopia jest związane z częściowym lub całkowitym uszkodzeniem struktur torebkowo-więzadłowych kompleksu skokowego. Dlatego ważne jest, aby określić mechanizm, w jakim doszło do danego urazu. Zakres odczuwanych objawów jest często uzależniony od stopnia uszkodzenia tkanek. Trzystopniowa skala skręcenia stawu skokowego: skręcenie kostki I stopnia: naciągnięcie więzadeł i torebki stawowej, niewielki ból, obrzęk i ograniczenie ruchomości, bez niestabilności skręcenie kostki II stopnia: rozerwanie torebki stawowej i częściowe zerwanie więzadeł, znaczna bolesność, wyraźny obrzęk, częściowa niestabilność, chód z utykaniem skręcenie kostki III stopnia: rozerwanie torebki stawowej i całkowite przerwanie więzadeł, niestabilność stawowa z dużym obrzękiem i bolesnością, trudności z chodzeniem Najczęstszym miejscem odczuwania objawów będzie przednio-boczna część stawu skokowego, co może sugerować uszkodzenia więzadła skokowo-strzałkowego przedniego. Zwichnięcie kostki może być bardzo poważne. Biorąc pod uwagę złożoność urazu, warto jednak zasięgnąć opinii ortopedy, diagnosty czy fizjoterapeuty, by zabezpieczyć stopę przed powiększeniem urazu lub możliwie przyspieszyć powrót do aktywności. Skręcenie kostki – pierwsza pomoc Podobnie jak przy innych urazach sportowych, pierwszą pomocą dla uszkodzonego stawu skokowego jest zastosowanie schematu PRICE. Jest on najczęściej stosowany w przypadku urazów pierwszego stopnia, głównie do postępowania natychmiastowego. Nie obejmuje on jednak czynności w dalszych fazach gojenia się tkanek. P – protection (ochrona) czyli zabezpieczenie bolącego miejsca przed powtórnym urazem; R – rest (odpoczynek) czyli ograniczenie ruchu, aby zapewnić odpoczynek i regenerację nadwyrężonych tkanek;I – ice (schładzanie) czyli stosowanie okładów z lodu (najlepiej gotowe kompresy żelowe) w celu zmniejszenia obrzęku;C – compression (kompresja) czyli zastosowanie delikatnego ucisku w celu zmniejszenia stanu zapalnego i obrzęku;E – elevation (uniesienie) czyli podniesienie kończyny powyżej linii serca, co powinno ograniczyć rozrost obrzęku. Innym powszechnie stosowanym protokołem postepowania pourazowego jest POLICE. W tym schemacie już od pierwszych dni po urazie planuje się strategię postępowania, bazując na dozowaniu optymalnych obciążeń, które pozwolą utrzymać pamięć ruchową w obrębie uszkodzonego stawu. P – protection (ochrona) czyli zabezpieczenie ortopedyczne urazu z zastosowaniem różnych form tapingu, w tym również tapingu sztywnego, który ograniczy zakres ruchu w stawie, nie pozwalając na pogłębienie kontuzji; OL – optimal loading (optymalne obciążanie) czyli dopuszczenie do stopniowego ruchu uszkodzonego stawu, który będzie mobilizował gojenie się tkanek , a granicą działań terapeutycznych będzie pojawiające się doznania bólowe; I – ice (schładzanie) czyli sytuacja podobna jak w przypadku PRICE, choć niektóre źródła mówią o nie traktowaniu urazu lodem dosłownie. Chodzi o obniżenie metabolizmu w wyniku zmniejszenia przepływu krwi przez ochładzane tkanki. Skrajnie niskie temperatury, trzymane w czasie dłuższym niż 8 min, mogą doprowadzić do efektu odwrotnego, czyli zwiększenia obrzęku; C – compression (kompresja) czyli zastosowanie delikatnego ucisku w celu zmniejszenia stanu zapalnego i obrzęku;E – elevation (uniesienie) czyli podniesienie kończyny powyżej linii serca, co powinno ograniczyć rozrost obrzęku. Ostatnio jednak mówi się co raz częściej o jeszcze innym protokole zwanym PEACE&LOVE, składającego się z dwóch części: PEACE (spokój), którym powinniśmy się kierować zaraz po urazie tkanek miękkich oraz LOVE (miłość) w dalszych dniach po urazie. Faza I - PEACE P – protect (ochrona) czyli ograniczenie ruchu na 2-3 dni, co ma zminimalizować ryzyko pogorszenia obecnego stanu. Uszkodzone tkanki powinny zostać odciążone, aby zminimalizować ból; E – elevation (uniesienie) czyli analogicznie jak w schemacie PRICE, uniesienie kończyny powyżej poziomu serca, aby ograniczyć rozrost obrzęku i ułatwić odprowadzenie płynu z kończyny;A – avoid anti-inflammatories (unikanie środków przeciwzapalnych) czyli pozwolenie, aby stan zapalny przyczynił się do stopniowej regeneracji uszkodzonej tkanki. Hamowanie tego procesu przy zastosowaniu środków przeciwzapalnych lub nawet krioterapii utrudnia stworzenie silnej tkanki; C – compression (kompresja) czyli zastosowanie ucisku za pomocą bandaży elastycznych lub kinesiotapingu, co ma zmniejszyć obrzęk; E – education (edukacja) czyli nauczanie procedur postępowania w urazach. Bardzo ważny element procesu leczenia, ponieważ skuteczność rehabilitacji w dużej mierze zależy od współpracy pacjenta z fizjoterapeutą. Faza II - LOVE L – load (obciążenie) czyli dopuszczenie do optymalnego obciążania stawu objętego urazem. Zaleca się powrót do czynności dnia codziennego z uwzględnieniem bezbolesnego zakres – optymism (optymizm) czyli optymistyczne nastawienie pacjenta do rehabilitacji, co według tego protokołu, obok edukacji pacjenta, stanowi najważniejszy składnik w jego prawidłowym powrocie do zdrowia;V – vascularisation (unaczynienie) czyli pobudzanie układu sercowo-naczyniowego ma stanowić wsparcie w leczeniu urazów układu mięśniowo-szkieletowego;E – exercise (ćwiczenia) – czyli zaleca się stosowanie kilka dni po urazie bezbolesnej aktywności fizycznej, co ma przywrócić mobilność, siłę oraz czucie ciała. Osoba kontuzjowana i podejrzewająca skręcenie stawu skokowego powinna unikać czynności zwiększających przepływ krwi i narastanie obrzęku np.: nadmiernie obciążać kontuzjowany staw skokowy, stosować maści o działaniu rozgrzewającym czy ciepła w postaci gorącej kąpieli. Szczegółowa diagnostyka oparta o badanie fizykalne, RTG i USG, w przypadku skręcenia stopy jest niezbędna. Pozwala ustalić stopień urazu oraz wykluczyć poważniejsze zmiany, jak: pęknięcia, złamania czy przemieszczenia. Skręcona kostka często wymaga dalszego leczenia, które jest uzależnione od stopnia uszkodzenia stawu skokowego. Jeśli ortopeda podczas badania klinicznego, wspierając się badaniem obrazowym, wyeliminuje wszystkie poważne patologie (np. złamanie) można od razu rozpocząć działania usprawniające pod okiem fizjoterapeuty. Rehabilitacja stawu skokowego wymaga szybkiej interwencji w postaci wdrożenia indywidualnego programu z optymalnie dostosowanymi obciążeniami. Przyspiesza to powrót do aktywności oraz zabezpiecza przed kolejnymi urazami w przyszłości. Skręcony staw skokowy staje się słabszy i podatniejszy na kolejne urazy. Rehabilitacja stawu skokowego po skręceniu jest na początku ukierunkowana na redukcję bólu, zmniejszenie obrzęku oraz przywrócenie pełnego ruchu w stawie. Kolejnym etapem rehabilitacji jest trening stabilizacyjny, który ma na celu odbudowę stabilności w stopie. Należy jednak pamiętać, że przy powrocie do sportu, po obszernym uszkodzeniu stawu skokowego, warto na początek zastosować stabilizator. Skręcony staw skokowy powinien być dobrze usztywniony. Skręcenie stawu skokowego leczenie Skręcenie kostki lub zwichnięcie stawu skokowego leczone są w zależności od rodzaju i skali urazu: Urazy I stopnia (najłagodniejsze skręcenie stopy): zaleca się jedynie chłodzenie stawu, ograniczenie ruchu oraz noszenie stabilizatora. Powrót do zdrowia trwa około 10 dni. Urazy II stopnia: schładzanie, odciążanie nogi do ustąpienia bólu, noszenie stabilizatora. Urazy III stopnia (najcięższe skręcenie stawu skokowego): schładzanie, odciążanie nogi przez około trzy tygodnie oraz noszenie stabilizatora przez ok. sześć tygodni. Tutaj często leczenie zachowawcze okazuje się niewystarczające i konieczna może okazać się operacja. Rehabilitacja po skręceniu kostki W większości przypadków po urazie skręcenia stawu skokowego należy przejść fizjoterapię. Po urazach II i III stopnia zalecana jest rehabilitacja stawu skokowego, która pozwoli przywrócić pełną funkcję stopy. Fizjoterapeuta pokaże także ćwiczenia na staw skokowy, które poprawią czucie głębokie, ogólną stabilizację, a przez to zmniejszą ryzyko na ponowne zwichnięcie kostki. Należy pamiętać, że staw skokowy będzie w przyszłości bardziej podatny na kolejne kontuzje, dlatego też warto stosować się do zaleceń lekarza i dbać o profilaktykę przeciwurazową. Podstawowym elementem postępowania po skręceniu kostki są odpowiednio dobrane ćwiczenia, zaś proces rehabilitacji powinien być nadzorowany przez fizjoterapeutę lub lekarza prowadzącego. Trudność ćwiczeń jest dobierana indywidualnie i ulega stopniowej progresji w zależności od etapu. Ich wykonywanie może uchronić przed wystąpieniem kolejnej kontuzji. Ćwiczenia stabilizacji i propriocepcji: Ćwiczenia statyczne na podłożu stabilnym po skręceniu stawu skokowego Podstawowym ćwiczeniem jest stanie na jednej nodze przy oczach otwartych i zamkniętych. Kolejne ćwiczenia również są wykonywane w staniu na jednej nodze, w czasie których wykonujemy wspięcia na palce, półprzysiad czy przenoszenie drugiej nogi w różnych kierunkach, tzw. „cztery strony świata”. Ćwiczenia statyczne na podłożu niestabilnym po skręceniu kostki Kolejnym etapem będzie wykonywanie ćwiczeń wymienionych powyżej na różnym podłożu, takim jak: materac, poduszka, dysk sensomotoryczny, Bosu czy trampolina. Ćwiczenia dynamiczne na podłożu stabilnym po skręceniu stawu skokowego W tej części wykonujemy różnego rodzaju wykroki w przód i w tył, przeskoki jednonóż przez niskie przeszkody czy wyskoki obunóż z lądowaniem na jednej nodze. Ćwiczenia te mają na celu imitowanie czynności funkcjonalnych oraz adaptowanie stawu do obciążeń, którym będzie poddawany na co dzień. Ćwiczenia dynamiczne na podłożu niestabilnym po skręceniu kostki Kolejnym etapem będzie wykonywanie ćwiczeń wymienionych powyżej na różnym podłożu. Wykroki możemy wykonywać na poduszkę lub dysk równoważny, wyskoki i przeskoki zaś na materacu lub poduszkach sensomotorycznych. Ćwiczenia tego typu stosowane są w końcowej fazie rehabilitacji. Ćwiczenia wzmacniające mięśnie w obrębie goleni: Ćwiczenia wzmacniające grupę mięśni strzałkowych Mięśnie strzałkowe podczas podwichnięcia bocznego ulegają nagłemu, nadmiernemu rozciągnięciu, co skutkuje ich nieprawidłowym funkcjonowaniem. Izolowane wzmacnianie mięśni strzałkowych, zarówno w skróceniu, jak i podczas wydłużania się mięśnia (tzw. ruch ekscentryczny) pozwala na odtworzenie ich prawidłowej funkcji. Ruch stopy na zewnątrz pobudza działanie tych mięśni. Ćwiczenia wzmacniające mięśnie prostowniki stawu skokowego (ruch tzw. zgięcia grzbietowego) Mięśnie przedziału przedniego goleni również wspomagają ruch stopy na zewnątrz. Po urazie skręceniowym kierunek ten może wykazywać deficyt pod względem zakresu. Unoszenie stopy oraz palców w górę, pobudza mięśnie do wykonywania swojej funkcji. Ćwiczenia wzmacniające mięśnie grupy tylnej goleni Istotnym elementem jest również wzmacnianie mięśni łydki (trójgłowy łydki, piszczelowy tylny), gdyż pomimo ich nadmiernego napięcia wykazują one również osłabienie, co przyczynia się do nieprawidłowego odbicia się od podłoża podczas chodu. Niewydolność mięśnia piszczelowego tylnego może skutkować bólem w obrębie jego ścięgna po stronie przyśrodkowej stopy. Odbudowa prawidłowej funkcji stawu skokowego po skręceniu Po urazie w obrębie stawu skokowego dochodzi do odruchowego odciążania urażonej kończyny. Wpływa to również na duże grupy mięśniowe w obrębie stawu kolanowego czy biodra. Istotna jest tutaj szczegółowa ocena jakości wykonywanego ruchu oraz funkcji całej kończyny dolnej podczas testów funkcjonalnych pod nadzorem fizjoterapeuty. Przed przystąpieniem do treningu dynamicznego wyrównanie występującego dysbalansu jest kluczowe. Jak zapobiegać skręceniom stawu skokowego? Skręcenie kostki (skręcenie stawu skokowego) jest kontuzją typu nagłego i ciężko jest zadbać o jej pełną profilaktykę. Warto jednak zwrócić większą uwagę na trening ogólnorozwojowy, ponieważ brak stabilizacji oraz nadmierne ruchy tułowia również są czynnikami predysponującymi do urazu. Powinien on być ukierunkowany na wyrównanie dysbalansu mięśniowego, poprawę stabilizacji całej kończyny dolnej oraz poprawę wzorców ruchowych charakterystycznych dla wykonywanej funkcji. Stopy stanowią ważny element całego układu lokomocyjnego. To na nich spoczywa ciężar ciała. To od nich też zależy, czy nasze stawy są stabilne. Podeszwa stopy to bardzo ważna część ciała, która zbiera informacje o nierównościach terenu, dzięki którym układ nerwowy może wygenerować natychmiastową odpowiedź poprzez napięcie mięśni. Każda nieprawidłowość w rejonie stopy, jak: płaskostopie, stopa wydrążona czy szpotawość i koślawość pięty, może wpływać na nieprawidłowe ustawienie kolana, biodra, a także kręgosłupa. Również odwrotnie, dysbalans w obrębie np. biodra będzie rzutował na staw skokowy i stopę. Skręcenie kostki można wyleczyć w Rehasport w miastach: Warszawa, Poznań, Gdańsk oraz Konin. Autorzy: dr hab. n. med. Tomasz Piontek, Ortopeda Rehasport Poznań mgr Natalia Reke, fizjoterapeutka Rehasport Gdańsk Najczęstszy uraz! Skręcenie stawu skokowego to najczęstszy uraz. Statystyki podają ponad 350000 przypadków rocznie. Dotyczy wszystkich, a w szczególnościsportowców, ludzi aktywnych fizycznie czy mających pracę w przez nas lub źle leczony może doprowadzić dodługotrwałego ograniczenia aktywności ruchowej, niestabilności stawuskokowego, a w ostateczności do nieodwracalnych zmian powodem zakończenia kariery popularnie skręcenie kostki polega na przekroczeniu fizjologicznego zakresu ruchu w stawie skokowym, które może powodować uszkodzenie torebki stawowej i więzadeł. W przeważającej liczbie wywichnięcie stopy jest na zewnątrz (mechanizm supinacyjny skręcenia), a tylko co dwudzieste skręcenie bywa do wewnętrznej krawędzi stopy. Obok stawu skokowego skręceniu podlegają stawy skokowo-piętowy i skokowo-piętowo-łódkowy. Skręcenia stawów dzielimy na trzy stopnie. 1/ Stopień pierwszy – lekki. To niewielkie naciągnięcie torebki stawowej i więzadeł. Ból jest mały lub mierny i nieznacznie przeszkadza w chodzeniu. Obrzęk jest często nieduży, przeważnie wokół kostki zewnętrznej i szybko ustępuje. Pacjent nie odczuwa niestabilności stawu W tym rodzaju skręcenia można pomóc sobie samemu. Przydatny bywa tu angielski skrót „PRICE”, który rozwija się jako: protection, rest, ice, compression, elevation. Sprowadza się to do maksymalnej ochrony stawu, odciążenia najlepiej na 72 godziny,, schłodzenia, unieruchomienia i w końcu na elewacji czyli uniesienia kończyny w górę (15-20cm) na poduszce czy zwiniętym kocu. Starajmy się przez pierwsze 3-4 doby nie obciążać kończyny, najlepiej w ogóle nie chodzić. Zabandażujmy staw w taki sposób by nie drętwiały i siniały palce. W innym wypadku musimy poluźnić bandaż czy opaskę elastyczną. Następnie schłodźmy go np. kriożelem. Uwaga!- schłodzenie poprzez bandaż, a nie bezpośrednio na skórę. Można też zastosować okłady z naturalnej zimnej borowiny na cienkiej tkaninie oraz W tym rodzaju skręcenia można pomóc sobie samemu. Przydatny bywa tu angielski skrót „PRICE”, który rozwija się jako: protection, rest, ice, compression, elevation. Sprowadza się to do maksymalnej ochrony stawu, odciążenia najlepiej na 72 godziny,, schłodzenia, unieruchomienia i w końcu na elewacji czyli uniesienia kończyny w górę (15-20cm) na poduszce czy zwiniętym kocu. Starajmy się przez pierwsze 3-4 doby nie obciążać kończyny, najlepiej w ogóle nie chodzić. Zabandażujmy staw w taki sposób by nie drętwiały i siniały palce. W innym wypadku musimy poluźnić bandaż czy opaskę elastyczną. Następnie schłodźmy go np. kriożelem. Uwaga!- schłodzenie poprzez bandaż, a nie bezpośrednio na skórę. Można też zastosować okłady z naturalnej zimnej borowiny na cienkiej tkaninie oraz krótkotrwałe zimne kąpiele w wodzie. Takie postępowanie zmniejsza dolegliwości bólowe, ogranicza obrzęk, zapobiega zrostom i przyspiesza gojenie uszkodzonych tkanek. Rehabilitacja takiego stawu nie jest bezwzględnie konieczna. Osobiście ją gorąco zalecam. W pierwszej fazie (3- 4 doba po skręceniu) doskonale przyśpiesza terapię zmienne pole magnetyczne małej częstotliwości (parametry: 10mT, 25Hz, prostokątny). Winno ono być zawsze poprzedzone badaniem lekarza specjalisty rehabilitacji czy ortopedii. W drugim bądź trzecim tygodniu warto zastosować indywidualnie dobrane ćwiczenia. Mają one zapobiegać nawykowym skręceniom stopy. 2/ Stopień drugi – umiarkowany. Charakteryzuje się częściowym przerwaniem więzadeł i torebki stawowej. Ból jest średnio natężony lecz w pierwszym momencie nierzadko bywa duży i uniemożliwia chodzenie. Obrzęk szybko narasta i pojawia się krwiak. Niestabilność stawu wyczuwalna jest raczej później. 3/ trzeci stopień – całkowite przerwanie więzadeł i torebki. Ból, paradoksalnie, może być mniejszy w momencie urazu niż w stopniu on jednak długo i podczas obciążenia kończyny czy próby chodzenia jest znacznie większy. Najczęściej uniemożliwia jakiekolwiek przemieszczanie się. Obrzęk i krwiak są wyraźne, obejmują niejednokrotnie cały staw łącznie z śródstopiem. Utrzymują się bardzo długo. Praktycznie zawsze pacjent odczuwa mniejszą lub większą niestabilność stawu. Rzeczywista ochrona stawu skokowego wynika z jego skokowy jest zabezpieczony z obydwu stron szeregiem więzadeł. Od strony bocznej najważniejszą rolę odgrywają więzadło strzałkowo- skokowe przednie i tylne oraz więzadło piętowo- strzałkowego. Stronę przyśrodkowąstabilizuje więzadło trójgraniaste. W drugim i trzecim stopniu w mechanizmie supinacyjnym skręcenia zostaje uszkodzone więzadło strzałkowo- skokowe przednie, rzadziej strzałkowo- piętowe i strzałkowo-skokowe tylne. Ponadto ulegają naciągnięciu mięśnie strzałkowe i krótki prostownik palców. W pronacyjnym mechanizmie dochodzi do uszkodzenia więzadła trójgraniastego. Okolica ta jest dobrze unerwiona, a wszczególności torebka stawowa. Dlatego skręceniu prawie zawsze towarzyszy ból. Uszkodzenie przyśrodkowych stabilizatorów stawu może być przyczyną podwichnięcia kości skokowej. Obserwujemy nienaturalne ustawienie stopy. Konieczna jest pomoc ortopedy czy chirurga diagnostyce wykorzystujemy przede wszystkim badanie przedmiotowe,wykonywane są testy wydolności więzadeł (test szufladkowy przedni) oraz badania pomocnicze najczęściej rtg i badanie z braku dostępności inne: tomografia komputerowa, rezonansmagnetyczny lub artrografia. Zalecamy je głównie w urazach przestarzałych, ciężkich czy wielokrotnie powtarzających się (nawykowych). Leczenie i rehabilitacja w drugim i trzecim stopniu skręcenia naderwania więzadeł i torebki stawowej staw musimy w opatrunku gipsowym lub ortezie najczęściej trwa 2-3 tygodnie, a w stopniu trzecim noszenie stabilizatora przedłużamy o kolejne 3 tygodnie. W przypadku stwierdzenia zerwania więzadeł koniecznyjest zabieg ortopedyczny. Leczenie uzupełniamy farmakoterapią, lekami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi, flebotropowymi, a w końcu jeśli ból w znacznym stopniu ogranicza możliwość poruszania się, ortopeda w ramach profilaktyki przeciwzakrzepowej niejednokrotnie zaleca iniekcje preparatów małocząsteczkowej heparyny. Przyczyny przedłużającego się bólu i obrzęku stawu mogą być różne od przerostu błony maziowej albo ciała wolnego, na przykład kawałka chrząstki, w obrębie stawu skokowego) do braku lub złej stawu wiąże się z rozciągnięciem aparatu więzadłowo-ścięgnistego i torebki stawowej. Pacjent określa ją nierzadko jako „uciekanie stopy”, któremu towarzyszy ból głównie podczas chodzenia po nierównym terenie, o luźnym podłożu (plaża) lub w butach na wysokimobcasie. Należy wtenczas powrócić do diagnostyki stawu i rozważyć dalszą rehabilitację bądź leczenie operacyjne. . W każdym przypadku po zakończeniu leczenia ortopedycznego pożądane sązabiegi fizyko i kinezyterapii w celu szybszego powrotu do normalnej aktywności fizycznej i uniknięcia powikłań. Terapię polem magnetycznym można rozpocząć jeszcze w opatrunku gipsowym. Przy braku przeciwwskazań stan ogólny pacjenta, choroby onkologiczne, silny ból ten rodzaj zabiegu przyśpiesza leczenie minimum o 2-3 tygodnie. Konieczna jest tu współpraca lekarzy, fizjoterapeutów i rzecz jasna samego rozpoczynamy najlepiej 1-2 tygodnie po zdjęciu opatrunku gipsowego. Zapalenie żył, obrzęk limfatyczny czy zmiany skórne mogą opóźnić leczenie ruchem. Przy obrzęku dobrze najpierw wykonać drenaż limfatyczny. Wysięk zapalny zawierający dużą ilość włóknika może być przyczyną zrostów. Właściwą kinezę rozpoczynamy zwykle od ćwiczeń czynno-biernych, a w przypadkach lżejszych od czynnych wolnych stopy i podudzia. Nie powinniśmy zapominać o ćwiczeniach palców. Poprawa zakresu ruchu umożliwia dalsze ćwiczenia poprawiające czucie głębokie. Priopriocepcja umożliwia „odczuwanie podłoża” i jest pierwszym czynnikiem ostrzegającym stopę przed niebezpieczeństwem ponownego momencie ustępowania bólu i obrzęku możemy zastosować ćwiczenia oporowe, pamiętając o ścisłej współpracy pacjenta z aparatu więzadłowego to główny cel rehabilitacji, zapobiegający nawykowym skręceniom czy podwichnięciom stawu. Z praktyki wiem, że bardzo często pomija się ten etap kinezyterapii i skutki są wiadome. Fizykoterapia obejmuje zabiegi powierzchowne (leczenie zimnem,laseropunkturę) i głębokie (prądolecznictwo, pole magnetyczne). Unikam zabiegów cieplnych, w tym wirówek wodnych tak często ordynowanych oraz ultradźwięków. Powodują one nasilenie bólu, stanów zapalnych i obrzęku. Ultradźwięki mogą pogłębić uraz. Zabiegi te są dopuszczalne w stanach przestarzałych, a wodolecznictwo jak chcemy zastosować to z zaznaczeniem wody chłodnej 24-26 st. C. Najogólniej w skręceniach lekkich stosujemy zabiegi o działaniu powierzchownym, a w pozostałych całą paletę zabiegów fizykalnych nie zapominając o kluczowej Kinezyterapii. Przy stwierdzeniu zaburzeń unerwienia stopy warto rozważyć leczenie prądami trójkątnymi (przypadki cięższe) lub sinusoidalnymi (lżejsze) nerwów obwodowych. 1-2 serie zabiegów mogą postawić chorego na nogi. Ciężkie uszkodzenia wymagają dłuższej terapii. Wówczas winniśmy także „zadbać” o zdrową kończynę, która w skutek przeciążenia wymaga wzmocnienia. Należy na koniec wspomnieć o braku możliwości szybkiej rehabilitacji ambulatoryjnej z powodu narzucanych placówkom rehabilitacyjnym limitom finansowym. Skutkuje to przedłużeniem leczenia na zwolnieniu lekarskim, a nierzadko na późnych powikłaniach w postaci utrwalonej niestabilności stawu. Dlatego w interesie samego pacjenta należy rozpocząć rehabilitację jak najwcześniej. Opracował po 25 latach doświadczenia z powyższymi urazami lek. med. Jacek Reichert sp. rehabilitacji medycznej Skręcenie stawu skokowego to jedna z najczęstszych kontuzji, która dotyka osoby aktywne fizycznie, przede wszystkim sportowców. Główną przyczyną jest zbyt intensywny wysiłek, ale niekiedy także zbyt wysokie obcasy lub źle dobrane obuwie. W niektórych przypadkach skręcenie stawu skokowego przeradza się w jego niestabilność. Oznacza to, iż skręt kostki będzie powracać, a dodatkowo może towarzyszyć uczucie uciekania stopy. Staw skokowy jest złożony ze stawu skokowego górnego oraz dolnego. Staw górny łączy kość piszczelową i strzałkową z kością skokową. Staw dolny znajduję się pomiędzy kośćmi skokową i piętową. W stawie możemy wykonywać ruchy zginania ku dołowi oraz ku górze, co umożliwia nam chód oraz skok. Wśród urazów stawu skokowego najczęściej mamy do czynienia ze skręceniami, zwichnięciami oraz złamaniami kości tworzących staw. Skręcenie stawu skokowego - co to jest? Skręcenia stawu skokowego (skręcenie kostki) należą do najczęstszych urazów wśród sportowców. Dotyczą wszystkich grup wiekowych, lecz najczęściej pojawiają się u osób młodych, narażonych na działanie dużych sił obciążających stawy skokowe. Do skręcenia dochodzi na skutek złego ustawienia stopy względem podłoża: podczas biegu, zeskoku, szybkiego chodu. Skręcenie powstaje gdy ruch w nim przekracza zakres fizjologiczny. Uszkodzeniu ulega: torebka stawowa, więzadła, chrząstka stawowa, a wewnątrz stawu może wynaczynić się krew tworząc krwiak. Skręcenie stawu skokowego - przyczyny Skręceniu sprzyja zwykle zbyt intensywny wysiłek fizyczny, ale może ono także powstać w wyniku noszenia zbyt wysokich obcasów lub źle dopasowanego obuwia. W większości przypadków uszkodzenie torebki i więzadeł dotyczy bocznej strony stawu. Dzieje się tak z powodu nagłego oparcia kończyny na zewnętrznej stronie stopy. Gwałtowne oparcie stopy na wewnętrznym jej brzegu powoduje uraz odwrotny od poprzedniego. Jeśli dojdzie do przekroczenia wytrzymałości tkanki kości podudzia wówczas mamy do czynienia ze złamaniem "widełek" stawowych, potocznie nazywanym złamaniem kostek. Skręcenie stawu skokowego - powikłania Uszkodzenie aparatu torebkowo–więzadłowego może prowadzić do niestabilności stawu skokowego. Jest to stan, w którym staw posiada nadmierną ruchomość w stosunku do normy. Charakteryzuje się ona nawracającymi skręceniami kostki oraz uczuciem uciekania stopy. Liczba możliwych płaszczyzn w których staw jest niestabilny zależy od siły urazu i od liczby zerwanych struktur więzadłowych. Lekarze wyróżniają: niestabilności proste, gdy uszkodzeniu ulega jedno więzadło, niestabilności złożone powstałe w wyniku uszkodzenia dwóch lub większej liczby więzadeł stawu skokowego. Zwykle są rezultatem zaniechania lub nieprawidłowego leczenia po pierwszym urazie (brak lub zbyt krótkie unieruchomienie). Polegają na częstych skręceniach nawet po najbardziej błahych urazach – np. po wchodzeniu na schody lub po nierównym podłożu. Powikłanie to jest bardzo groźne gdyż często bywa konieczna operacyjna rekonstrukcja struktur stabilizujących staw skokowy. Skręcenie stawu skokowego często jest traktowane jako błahy uraz. Tymczasem coraz częściej poprzez niewłaściwe postępowanie prowadzi do licznych powikłań. Do najgroźniejszych należy przewlekła niestabilność stawu. Dlatego też po każdym urazie należy udać się do lekarza (najlepiej lekarza ortopedy lub chirurga). Do objawów skręcenia stawu skokowego zaliczamy: ból w okolicy danego stawu, który będzie się nasilał podczas dotyku oraz próby wykonania ruchu w stawie; staw może stać się siny, co będzie oznaczało wytworzenie się krwiaka; staw będzie obrzęknięty, ocieplony, będzie posiadał zniekształcone obrysy; ograniczenie ruchomości w stawie; czasem może pojawić się zwiększenie zakresu ruchów w stawie, co świadczy o jego niestabilności. W przypadku dużego uszkodzenia wewnętrznej części aparatu więzadłowo-torebkowego może dochodzić do podwichnięcia kości skokowej, co objawia się przymusowym, nienaturalnym ustawieniem stopy. Skręcenie stawu skokowego - rodzaje Wyróżniamy trzy stopnie skręcenia stawu skokowego. W zależności od siły urazu może dojść do naciągnięcia bądź naderwania więzadeł, lub nawet do ich całkowitego zerwania: Pierwszy stopień: niewielkie naciągnięcie lub naderwanie więzadeł, brak jest objawów niestabilności lub są nieznacznie wyczuwalne. Objawia się niewielkim bólem, obrzękiem i ograniczeniem ruchomości stawu. Drugi stopień: częściowe zerwanie włókien więzadłowych. Niewielka niestabilność stawu objawiająca się bolesnością znacznego stopnia. Wyraźny jest obrzęk i ograniczenie ruchów. Trzeci stopień: całkowite zerwanie włókien więzadłowych. Wyraźna niestabilność stawu, występuje znaczny obrzęk i bolesność. Skręcenie stawu skokowego - pierwsza pomoc Pierwsza pomoc osobie, która doznała skręcenia kostki została szczegółowo przedstawiona w artykule Skręcenia - pierwsza pomoc - przeczytaj i dowiedz się więcej. Czytaj także: Siniaki - brzydkie, czasem też niebezpieczne Skręcenie stawu skokowego - badania Należy szczegółowo opowiedzieć lekarzowi o: zdarzeniu, ograniczeniach ruchu, ewentualnej niestabilności stopy oraz innych objawach. Lekarz dokładnie zbada staw oraz w zależności od wskazań wykona szereg dodatkowych badań. Pomocne w ocenie uszkodzeń mogą być: badanie ultrasonograficzne (usg), zdjęcie radiologiczne, tomografia komputerowa, magnetyczny rezonans jądrowy, coraz rzadziej wykonywana artrografia. Najlepsze warunki do oceny stawu przez lekarza występują bezpośrednio po urazie, zanim pojawi się obrzęk, bolesność i obrona mięśniowa. Skręcenie stawu skokowego - leczenie Postępowanie lecznicze zależy od bardzo wielu czynników, liczby uszkodzonych więzadeł, czy uszkodzenia są wewnątrz czy zewnątrzstawowe, a także od wieku, stopnia aktywności fizycznej pacjenta. Celem leczenia jest wygojenie uszkodzenia więzadeł stawowych oraz odzyskanie sprawności chorej kończyny. Lżejsze kontuzje można leczyć poprzez: intensywne chłodzenie uszkodzonego stawu okładami z lodu, stosowaniem miejscowo leków przeciwobrzękowych, uniesieniem kończyny w celu poprawy ukrwienia 24-godzinny odpoczynek. Skręcenie stawu skokowego - gips Gdy po 24 godzinach ból się nie zmniejsza należy zgłosić się do lekarza! Zdecydowana większość skręceń stawu skokowo-goleniowego, przy której występuje również złamanie lub odłamanie kości, jest leczona poprzez unieruchomienie gipsowe. Okres unieruchomienia jest zależny od stopnia skręcenia stawu i przy masywnych uszkodzeniach wynosi on 6-8 tygodni. Celem odciążenia stawu skokowego wskazane jest chodzenie przy pomocy kul. Skręcenie stawu skokowego - leczenie w zależności od stopnia kontuzji Skręcenie I. stopnia wymaga ograniczenia aktywności przez około 10 dni, do czasu ustąpienia obrzęku i miejscowej bolesności. Korzystnie działa chłodzenie, leki objawowe, opatrunek do chwili ustąpienia obrzęku. Zabiegi fizykoterapeutyczne takie jak terapia manualna, drenaż limfatyczny, masaż wirowy, pozwalają czasem skrócić okres absencji treningowej do 5-6 dni. Skręcenia II. stopnia, wiążą się z częściowym uszkodzeniem więzadeł, wymagają od początku stabilizacji w stabilizatorze lub ortezie przez 10-14 dni. Wskazana jest następnie weryfikacja procesu gojenia w badaniu USG. Intensywna fizjoterapia i leki objawowe przyspieszają powrót do treningu, jednak nie jest on możliwy wcześniej niż po 3-4 tygodniach. Skręcenia III. stopnia obejmują całkowite rozerwanie więzadeł stawu skokowego. Wymagają dłuższego unieruchomienia w stabilizatorze (najczęściej gipsie podudziowym) na około 4 tygodnie. Podczas leczenia konieczne jest monitorowanie procesu gojenia w badaniu USG. Zwłaszcza przed podjęciem aktywności fizycznej konieczne jest ultrasonograficzne potwierdzenie wygojenia uszkodzonych struktur więzadłowych. Wskazana jest również protekcja stawu przy użyciu ortezy lub tapingu do 10 tygodni po urazie. Skręcenie stawu skokowego - leczenie chirurgiczne Niekiedy jednak masywne uszkodzenia aparatu więzadłowo-torebkowego wymagają interwencji chirurgicznej. Zwłaszcza trzeci stopień skręcenia przebiegający z zerwaniem więzadeł wymaga długotrwałego unieruchomienia, a w późniejszym okresie prawidłowo prowadzonej fizyko- i kinezyterapii oraz terapii manualnej. Rekonstrukcje operacyjne obejmują zabiegi tzw. anatomiczne (wykorzystujące kikuty więzadeł, operacje z użyciem sztucznych implantów) oraz zabiegi typu artrotenodezy. Powodują one odtworzenie stabilizacji stawu, niestety, w większości przypadków prowadzą do ograniczenia zakresu ruchu oraz wcześniejszego pojawiania się zmian zwyrodnieniowych. W przypadku utrzymywania się objawów niestabilności stawu wskazane jest rozważenie kontynuacji programu rehabilitacji do pół roku a następnie stabilizacja operacyjna stawu. Domowe sposoby na skręcenie kostki Przy niewielkich kontuzjach możemy próbować wyleczyć się sami stosując proste metody. Jednakże zawsze musimy pamiętać o powikłaniach skręcenia i jeżeli objawy nie ustąpią po dwóch, trzech dniach wizyta u lekarza jest niezbędna. Domowe sposoby na skręcenie kostki da się podzielić na farmakologiczne i naturalne. Leczenie farmakologiczne: tabletki doustne (przeciwbólowe, przeciwobrzękowe, przeciwzapalne), maści i żele stosowane miejscowo, środki służące do przygotowania roztworów przeciwobrzękowych. Leczenie naturalne: polewanie zimną wodą, okłady z lodu, okłady z liści kapusty, okłady z roztworu wody i octu, okłady z żywokostu lekarskiego, okłady z liści "babki", masaże wirowe i ręczne. Skręcenie stawu skokowego - zapobieganie Aby uniknąć skręcenia stawu skokowego ważne jest stosowanie: odpowiedniej profilaktyki obrażeń występujących w danych dyscyplinach sportowych, odpowiedniego rodzaju obuwia sportowego, stabilizatorów profilaktycznych, odpowiednich wkładek chroniących przed przeciążeniami zapewniając jednocześnie prawidłową ruchomość w stawie skokowym. Należy unikać nadmiernie forsownych ćwiczeń, używać właściwych przyrządów sportowych oraz właściwe przygotowywać się do treningów. Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

ile zwolnienia na skrecenie stawu skokowego